Ken je dat? De neiging om je leven compleet om te gooien?
Ik wel. Heb dat al meerdere keren gedaan.
Sterker nog, ik voel nu, op dit moment heel sterk de neiging om dat te doen.
Niet de eerste keer
Dat is niet de eerste keer. De tel ben ik inmiddels kwijt. Ik deed het met werk, maar ook al met studies. Zo herinner ik mij dat ik neuropsychologie studeerde, en op een gegeven moment dacht: ik wil iets concreters. Dus ik switchte naar werktuigbouwkunde. Of toen ik een hele tijd als data-analist had gewerkt, en ineens wilde dat het meer over mensen ging: ik deed een coachopleiding en zegde mijn baan op om voor mezelf te beginnen.
Ook op andere vlakken zie ik dit patroon terugkomen. Sociaal, hobby, sport. En vast nog meer onderdelen waar het minder duidelijk is, maar evengoed aanwezig.
Wat ik inmiddels wel weet, is dat het niet de oplossing is. Want ik blijf steeds weer op dat punt uitkomen. Voor mijn gevoel sta ik nu op een duidelijke splitsing. Volg ik weer mijn patroon, of ga ik kijken wat eronder zit?
Deze keer kies ik dat laatste. Ik ben namelijk wel nieuwsgierig. Bovendien wil ik ook graag iets dat lijkt op een oplossing, en die ga ik niet vinden als ik het onderliggende patroon niet ken. Je neemt tenslotte altijd jezelf mee, waar je ook heen gaat.
Ik heb geen idee waar dit toe gaat leiden. Maar ik wil het wel vastleggen. Voor mezelf, en wie weet heeft iemand anders er ook nog iets aan. Dus ga ik schrijven over dit proces in mijn blogs, want schrijven was nu precies een van die dingen waarvan ik een paar weken terug besefte dat ik het miste.
Het patroon
Patronen, ze zijn heel functioneel. Ze zijn ons op enig moment van dienst geweest. Hebben ons geholpen toen we het nodig hadden. Tegelijkertijd kunnen ze ons ook beperken. Ons vasthouden, terwijl onze situatie veranderd is. Om er iets met die patronen te kunnen, is het wel handig om te weten hoe het eruit ziet. Dat is dus de eerste stap: wat is het patroon? Wat is er vooraf gegaan aan die neiging om alles om te gooien? Dat is de vraag waar ik mee begon. En dus ben ik gaan graven. Naar alle keren dat dit gebeurde. Op zoek naar een rode draad.
Wat me opviel, is dat er altijd een periode aan vooraf ging van onduidelijkheid. Onduidelijkheid vind ik niet zo fijn (ja, dit is nogal een understatement. Eigenlijk kan ik het niet uitstaan.). Wanneer er onduidelijkheid is, probeer ik er alles aan te doen om duidelijkheid te krijgen. Dat doe ik door te observeren. Te bestuderen, en erover te lezen bijvoorbeeld. Het te analyseren.
Er is een ding dat ik NIET doe: vragen stellen aan de betrokkenen.
Hmmm… dat is interessant. Waarom geen vragen stellen? Vragen stellen is toch een heel goede manier om iets dat onduidelijk is op te helderen?
Maar nee, die optie mag ik niet gebruiken. Of dat is in elk geval wat er diep in mij verankerd lijkt te zitten. Want ik wil niet lastig zijn, dat is ook een patroon dat ik heb aangeleerd, al heel vroeg. Ik mag niet lastig zijn. En vragen stellen, dat is lastig. Dus moet ik het zelf uitzoeken. Een goede manier om je leven buitengewoon ingewikkeld te maken.
Want deze twee patronen staan elkaar in de weg. Ik kan slecht tegen onduidelijkheid, maar de meest voor de hand liggende oplossing mag ik niet gebruiken. Wat er dan gebeurt als die onduidelijkheid te lang duurt, en ik er niet uitkom, is dat ik me terugtrek. Weg van het ongemak. Het is in wezen een vluchtreactie.
En dat is precies wat het is, die neiging om alles om te gooien. Een vlucht. In de hoop dat een nieuwe situatie beter is. Wat ie ook vaak is, zeker in het begin. Totdat… je raadt het al.
De wereld is namelijk een plek met heel veel onduidelijkheid. Als ik niet aan de slag ga met dit patroon, blijf ik wegrennen. Ik los er niets mee op, in elk geval niet duurzaam.
En nu?
Dit inzicht is zowel verhelderend als frustrerend. En het maakt die neiging om te vluchten op dit moment alleen maar meer voelbaar. Ik weet waar het vandaan komt. Ik zie ook wanneer ik het gedaan heb. Ik voel dat ik daar nu middenin zit. Het maakt het enorm tastbaar.
Het zorgt er ook voor dat ik me heel incompetent voel.
Want ik weet niet wat ik dan moet doen. Alleen al dat gevoel zorgt ervoor dat ik weer wil vluchten. Ik merk het tijdens het schrijven van deze tekst. Kleine dingen als het steeds willen switchen naar een ander tabblad, mijn telefoon checken, even een rondje lopen, nog een keer koffie gaan halen.
Dit is onbekend terrein. Hoeveel onduidelijkheid wil je hebben?
Wat ik wel geleerd heb, is dat het op zulke momenten een goed idee is om gebruik te maken van dingen die binnen handbereik zijn. Een trouwe metgezel voor mij, is mijn nieuwsgierigheid. Dus ga ik die gebruiken. Om te onderzoeken wat er allemaal gaande is, en dingen uit te proberen die ik nog niet eerder deed. Vragen stellen, bijvoorbeeld.
Dat, en erover schrijven dus. Want wie schrijft, krijgt inzicht.
En ondertussen proberen niet weg te rennen.
Verder lezen
De neiging om je leven compleet om te gooien - Ken je dat? De neiging om je leven compleet om te gooien?Ik wel. Heb dat al meerdere keren gedaan.Sterker nog, ik voel nu, op dit moment heel sterk de neiging om dat te doen. Niet de eerste keer Dat is niet de eerste keer. De tel ben ik inmiddels kwijt. Ik deed het met werk,… …
Ik gaf een masterclass over onderprikkeling en merkte halverwege dat ik het zelf niet op orde had - En daar zat ik dan. Midden in een masterclass over onderprikkeling die ik aan het geven was. Ik weet het nog heel goed. Het ging over je prikkelprofiel, en hoe dat matcht (of juist niet) met je omgeving, en dat wat je aan het doen bent. En terwijl ik dat zat te vertellen, kwam er… …
Wat je kunt leren van een artikel over kinderen - Er is inmiddels aardig wat aandacht voor de onderwerpen hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit. De hoeveelheid (wetenschappelijk) onderzoek is flink gegroeid. Er zijn steeds meer Youtube-videos en er verschijnen aardig wat boeken. Dat is heel mooi, maar er valt me daarbij iets op: het merendeel gaat over kinderen. Heel belangrijk, want de jeugd heeft de toekomst. Het… …