En daar zat ik dan. Midden in een masterclass over onderprikkeling die ik aan het geven was. Ik weet het nog heel goed. Het ging over je prikkelprofiel, en hoe dat matcht (of juist niet) met je omgeving, en dat wat je aan het doen bent. En terwijl ik dat zat te vertellen, kwam er ineens een besef keihard bij me binnen: wat ik nu doe, dat matcht dus niet met mijn profiel. Ik mis iets.
Ik schrok me een ongeluk. Ik, die anderen vertelt hoe belangrijk het is om te zorgen dat je de juiste prikkels krijgt, die vaststelt dat ie ze zelf niet heeft. Mijn brein schoot alle kanten op. Allerlei gedachten kwamen langs. Kan ik mezelf wel serieus nemen? Kunnen de mensen die mij volgen me nog wel serieus nemen? Het voelt alsof ik door de mand val. Dat roept emoties bij me op. Schaamte. Boosheid. Onmacht.
Heb ik die prikkels dan toch minder onder controle dan ik zelf dacht?
Slechts een kleine greep uit de gedachten die na de masterclass door mijn hoofd bleven spoken.
Verlammend.
Tegelijkertijd voelde ik ook een soort verlangen. Een behoefte schreeuwde om aandacht: onderzoek doen, graven tot je antwoord hebt. Schrijven over dat onderzoek. En ik dacht direct: dat is het.
Ik herinnerde me ineens hoeveel voldoening dit mij gaf, om zaken te onderzoeken, doorgronden en daarover te schrijven. Ik herinnerde me echter niet wanneer ik dat voor het laatst gedaan had. Mijn laatste blog is alweer een flinke tijd geleden. Ergens was dat onderdeel gesneuveld. Ik deed het gewoon niet meer. Hoe kwam dat?
Op een gegeven moment vond ik het tijd geworden om mijn hoofd te legen. Dat doe ik dan meestal op papier, omdat dit mij helpt om structuur aan te brengen. En daarbij besefte ik me een paar dingen:
- Ik voelde heel duidelijk WAT er miste
- Het was zomaar verdwenen uit mijn bezigheden
- En daarmee is de oplossing ook vrij simpel (in theorie in elk geval): weer gaan doen
Dus, gewoon weer gaan doen. Bij deze.
En wow, dit voelt echt zo goed. Precies wat ik nodig had. Ik zit dit nu te typen in een bloedhete werkkamer zonder echte ventilatie. Een plek waar ik normaal gesproken bij deze hitte niet zo lang blijven werken, maar deze wilde eruit.
Heb ik mijn gebrek aan bepaalde soorten prikkels direct opgelost? Nee, zeker niet. Het blijft een zoektocht. En het blijft uitproberen, bijstellen, aanpassen. In de dagen na deze ontdekking merk ik dat mijn gedachten en gevoelens heen en weer blijven gaan. Aan de ene kant dat gevoel dat ik weet wat er aangepast moet worden. En aan de andere kant ook een gevoel van onzekerheid: wat als ik dat weer vergeet, wat als het niet het antwoord is. Ik weet dat er maar een manier is om erachter te komen of dit inderdaad is wat ik nodig heb: het gaan doen.
Verder lezen
Ik gaf een masterclass over onderprikkeling en merkte halverwege dat ik het zelf niet op orde had - En daar zat ik dan. Midden in een masterclass over onderprikkeling die ik aan het geven was. Ik weet het nog heel goed. Het ging over je prikkelprofiel, en hoe dat matcht (of juist niet) met je omgeving, en dat wat je aan het doen bent. En terwijl ik dat zat te vertellen, kwam er… …
Wat je kunt leren van een artikel over kinderen - Er is inmiddels aardig wat aandacht voor de onderwerpen hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit. De hoeveelheid (wetenschappelijk) onderzoek is flink gegroeid. Er zijn steeds meer Youtube-videos en er verschijnen aardig wat boeken. Dat is heel mooi, maar er valt me daarbij iets op: het merendeel gaat over kinderen. Heel belangrijk, want de jeugd heeft de toekomst. Het… …
Hoe we onze (eigen)waarde op de verkeerde plek zoeken - En waar hij wél zit Veel mensen zoeken hun waarde in geld, status of prestaties. Het voelt alsof het nooit genoeg is. En dat is niet zo raar, want je eigenwaarde zit daar helemaal niet in. Waarin dan wel? Daar ga ik in dit artikel dieper op in. Externe waardering is nooit genoeg Wij mensen… …