En daar zat ik dan. Midden in een masterclass over onderprikkeling die ik aan het geven was. Ik weet het nog heel goed. Het ging over je prikkelprofiel, en hoe dat matcht (of juist niet) met je omgeving, en dat wat je aan het doen bent. En terwijl ik dat zat te vertellen, kwam er ineens een besef keihard bij me binnen: wat ik nu doe, dat matcht dus niet met mijn profiel. Ik mis iets.
Ik schrok me een ongeluk. Ik, die anderen vertelt hoe belangrijk het is om te zorgen dat je de juiste prikkels krijgt, die vaststelt dat ie ze zelf niet heeft. Mijn brein schoot alle kanten op. Allerlei gedachten kwamen langs. Kan ik mezelf wel serieus nemen? Kunnen de mensen die mij volgen me nog wel serieus nemen? Het voelt alsof ik door de mand val. Dat roept emoties bij me op. Schaamte. Boosheid. Onmacht.
Heb ik die prikkels dan toch minder onder controle dan ik zelf dacht?
Slechts een kleine greep uit de gedachten die na de masterclass door mijn hoofd bleven spoken.
Verlammend.
Tegelijkertijd voelde ik ook een soort verlangen. Een behoefte schreeuwde om aandacht: onderzoek doen, graven tot je antwoord hebt. Schrijven over dat onderzoek. En ik dacht direct: dat is het.
Ik herinnerde me ineens hoeveel voldoening dit mij gaf, om zaken te onderzoeken, doorgronden en daarover te schrijven. Ik herinnerde me echter niet wanneer ik dat voor het laatst gedaan had. Mijn laatste blog is alweer een flinke tijd geleden. Ergens was dat onderdeel gesneuveld. Ik deed het gewoon niet meer. Hoe kwam dat?
Op een gegeven moment vond ik het tijd geworden om mijn hoofd te legen. Dat doe ik dan meestal op papier, omdat dit mij helpt om structuur aan te brengen. En daarbij besefte ik me een paar dingen:
- Ik voelde heel duidelijk WAT er miste
- Het was zomaar verdwenen uit mijn bezigheden
- En daarmee is de oplossing ook vrij simpel (in theorie in elk geval): weer gaan doen
Dus, gewoon weer gaan doen. Bij deze.
En wow, dit voelt echt zo goed. Precies wat ik nodig had. Ik zit dit nu te typen in een bloedhete werkkamer zonder echte ventilatie. Een plek waar ik normaal gesproken bij deze hitte niet zo lang blijven werken, maar deze wilde eruit.
Heb ik mijn gebrek aan bepaalde soorten prikkels direct opgelost? Nee, zeker niet. Het blijft een zoektocht. En het blijft uitproberen, bijstellen, aanpassen. In de dagen na deze ontdekking merk ik dat mijn gedachten en gevoelens heen en weer blijven gaan. Aan de ene kant dat gevoel dat ik weet wat er aangepast moet worden. En aan de andere kant ook een gevoel van onzekerheid: wat als ik dat weer vergeet, wat als het niet het antwoord is. Ik weet dat er maar een manier is om erachter te komen of dit inderdaad is wat ik nodig heb: het gaan doen.
Verder lezen
4 signalen die je vertellen dat je (eigenlijk) onderprikkeld bent - De afgelopen tijd speelt onderprikkeling een prominente plek in mij leven. Niet alleen in mijn werk als Prikkelbaas, maar ook voor mij zelf. In een eerder blog schreef ik er al over.Hoe langer ik met prikkels bezig ben, hoe meer ik zie wat een enorme rol ze spelen in mijn leven. Nu, maar ook in… …
Maar…onderprikkeling, toch? - Door alle zelf-analyse van de afgelopen tijd vergat ik bijna waar het nu eigenlijk mee begonnen is: ik die tijdens het geven van een masterclass over onderprikkeling ineens beseft dat ie zelf onderprikkeld is. Maar gelukkig (!) besloot mijn systeem me daar weer even fijntjes aan te herinneren de afgelopen week. Hoe ik dat merkte?… …
(Over)perfectionisme - Waar zal ik beginnen, niets lijkt goed genoeg als opening... Ok, dat is wel heel flauw natuurlijk. Maar goed, soms moet je ergens gewoon aan beginnen. En dus wil ik het eens hebben over perfectionisme. Tijdens mijn zelfonderzoek kwam ik namelijk tot de ontdekking dat ik zelf best wel perfectionistisch ben. Op het verlammende af. … …